Az Önce Astral Seyahate mi Çıktım Ben?

Aslında yapmak istediğim şeylerin başında gelen birşeydi bu. Öyle her gece de uğraşmazdım. Bir ara çok müptelası olmuştum. Her gece kendimi odaklamaya çalışıyordum. Ama olmuyordu. Elden gelmeyince ben de işin yakasını bıraktım.

Ama bu gece... Bu gece saat 01:20 suları. Bilgisayardayım ve acayip uyku bastırdı. Bir yandan Power FM dinliyorum. Bir yandan internette makaleler okuyorum. Odamda geceleri genelde ışık kapalı olur. Ortam bu haldeyken ister istemez insanda bir boşluk oluşuyor. Arkadan da kafa yapıcı müzikler...

Uykuma yenik düşüp yatağa yattım. Kulaklığımda hala radyo çalıyor. Bir zaman sonra gözlerim dalmış. Çıkan bir şarkının aşırı bass'ı yüzünden gözlerim açıldı ve radyoyu kapatıp uyku moduna girdim. Ama o kadar uykum var ki anlatamama. Gözümü kapatıyorum. Hemen aklımda bir mekan canlanıyor. Gözlerimi açtığımda üzerimde bir yük.

Ama bu sefer kesin uyuyacaktım. Gözlerimi kapattım ve bundan önce daldığım mekanın aynısında bulunduğumu fark ettim. Evde televizyon odasındaki kanepede oturuyorum. Odada kimse yok. Kamera yüzüme doğru yaklaşıyor. Bazen rüyamda kahraman bazen de gözlemci olarak rol alırım. Kamera yüzüme yaklaştıkça kalbimin hızla çarptığını hissettim.

Astral seyahatte birinci kural kendini rüyada olduğuna inandırmaktır. Hemen aklıma nereden geldiyse bilmiyorum. Kendimi şartlandırarak da yatmamıştım. Kolumu çimdiklemeye başladım. Acımadığını hissettim. Acı duymuyordum. Bunu yaparken odada oturan kendime bakıyordum. Etraf karanlıktı ve bir anda kendimi cenin pozisyonu aldığımı, başımı dizlerimin arasına, kollarımı da başımın üstüne koyduğumu fark ettim. O anda Inception filmindeki vakumlama tarzı efekt seslerini duymaya başladım. Astral seyahate çıktığımın farkına varınca hemen aklıma bir şey getirmem gerektiğini hatırladım ve nedense aklıma ilk olarak okuduğum lisenin kütüphanesi geldi. Birden kendimin kitap rafları arasında ayakta dururken kameraya baktığını gördüm. Kamera dediğim de benim. Ben kendimi izliyorum adeta. Aynı evde olduğu gibi etraf karanlık. Birkaç dakika geçtikten sonra ben bana doğru koşmaya başladım. Yüzüm kameranın önüne geldiğinde uyandım. Bu sahne Paranormal Activity'den sanırım. İzlediğim filmlerden aşırı etkilenme gibi bi huyum var. O filmi izlediğimde 1 hafta boyunca kardeşimle aynı yatakta uyumuştum.

Yüzüm kameraya yaklaştıktan sonra birden gözlerimi açtım. Odamda kendi yatağımda yattığımı bunun sadece bir rüya olduğunu fark ettim. Zaten biliyordum. Hemen kendi kendime şöyle dedim: "Ulan şaka maka rahat dururken astral seyahate çıktın be Furkan.". Ardından gözlerimi kapatıp uykuma devam etmek istediğimde üzerime bir ağırlık çöktü. Halk arasında karabasan geldiği rivayet edilir. O anda bedenin oynamaz. Göz kapakların ve dudakların dahi oynamaz. Bu durumda yapacağın tek şey Allah'a yönelip dua etmektir. Ben de böyle yaptım. Bildiğim uzun sure ve duaları okumaya başladım. Bir yandan da sanki kulaklarımdan bir elektrik boşalıyordu. Hani filmlerde rast gelmişsinizdir. Manyetik alan kavramının geçtiği sahnelerde böyle bir yankıya benzeyen bir ses duyulur. Yada kapattığınızda yavaş yavaş duran pervane sesi gibi diyelim. İşte buna benzer bir sesle kulaklarımdan adeta elektrik yada bir enerjinin çıktığını hissettim. O anda sadece kalbimin çarpma sesini duyuyordum. Sanki boşlukta kendimle baş başayım. Burada önemli olan kendinizi kontrol etmek olduğundan ayaklarımı ve ellerimi oynatmaya çalıştım. Yavaş yavaş karıncalanma başladı ve sonunda üzerimdeki ağırlık kalktı ve hemen doğruldum. Sağa sola baktım. Genelde korkunca veya böyle bir şey olunca kalkıp sağa sola bakarım. Önüme bir şey çıksa o anda bayılacağımı bilirim ama bakarım işte.

Herşey geçtikten sonra sıcacık yatağıma uzanıp herşeyi unutup yattım.